തീരങ്ങളോരോന്നും തഴുകി ഒഴുകുന്ന ജീവിത നദി ഓരോ തീരങ്ങളിലിമെത്തുമ്പോള്‍ വെറുതെ കോറി പോവുന്ന തിര ലിഖിതങ്ങള്‍

Friday, August 18, 2017

"ധൈര്യോണ്ടോങ്കി" കളികൾ

"ധൈര്യോണ്ടോങ്കി ആ പ്ലാവിൽ കയറി  ചക്കേല്  ഉപ്പ് വയ്ക്കുക."
"ധൈര്യോണ്ടോങ്കി അമ്മമാരുടെ തോട്ടത്തിലെ റോസാ പൂ മോഷ്ടിക്കുക"
"ധൈര്യോണ്ടോങ്കി മദ്ബഹയിൽ കയറി നിന്ന് ഒരു ഫുൾ സിനിമാ പാട്ട് പാടുക."

അങ്ങനത്തെ ധൈര്യോണ്ടോങ്കി കളികളിൽ തുഞ്ചത്തെ ആയിരുന്നു..

ധൈര്യോണ്ടോങ്കി ഒരു ഉച്ച ബ്രെക്ക് മുഴുവൻ തെമ്മാടിക്കുഴിയിൽ ഇരിക്കുക എന്നത്.

ശവക്കോട്ടയ്ക്ക് പിന്നിലെ ഒരാൾപൊക്കത്തിൽ മതിൽ കെട്ടിയ പുണ്യം പോയ ആത്മാക്കളെ അടക്കുന്ന തെമ്മാടിക്കുഴി. പള്ളി പറമ്പിലെ  പേരമരത്തിൽ  നിന്ന്  പോക്കറ്റ്  നിറയെ പേരയ്ക്കയുമായി മതിൽ ചാടുമ്പോൾ തോന്നാതിരുന്ന പേടി മണ്ണിൽ കാൽ വച്ചപ്പോൾ തണുപ്പായി അരിച്ചുകയറി.

മൊത്തത്തിൽ ഒരു തണുപ്പ്, ഇളകി കിടക്കുന്ന മണ്ണിൽ കാണുന്നത് എല്ലുകളാണോ എന്നൊരു സംശയം. കാൽ താന്ന് പോവുന്നപോലെ, തിരിച്ച് മതിലിൽ കയറാൻ പോയിട്ട് ശ്വാസം വലിക്കാൻ വരെ പേടി തോന്നുന്ന പോലെ.

കാട് പിടിച്ച സ്ഥലം വൃത്തിയാക്കിയത് ഈയിടെയ്ക്കാണ്. അപ്പൻ അന്നൊരു വൈകുന്നേരം പറഞ്ഞ പൂവൻമ്പഴം പോലത്തെ ചെറുക്കനെ അടക്കാൻ.

"നല്ല പൂവമ്പഴം പോലൊരു ചെറുക്കാനാരുന്നെടി, ഇട്ടുമൂടാൻ കാശ് ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടെന്താ കാര്യം ഉപകാരപ്പെടാണ്ട് പോയി." എന്ന് അപ്പൻ അമ്മയോട് പറയുന്നത് കേട്ടിരുന്നു. കാശിനാവശ്യം വന്ന് കുരുമുളകെടുത്ത് വിറ്റെന്നും അത് കണ്ട് പിടിച്ച അപമാനത്തിൽ ആത്മഹത്യ ചെയ്തുവെന്നും.

ശ്വാസം പിടിച്ച് നിൽക്കുമ്പോഴാണ് ആ പുതിയ മൺകൂന കണ്ടത്, എന്തായാലും ബെല്ലടിക്കുന്നത് വരെ നിന്നെ പറ്റൂ, ധൈര്യമില്ലാണ്ട് നേരത്തെ തിരിച്ച് കയറി നാണംകെടുന്നതിലും എളുപ്പം പേടിച്ച് ചാവുന്നതാവും എന്ന് തോന്നി.

അധികം കഴിയുന്നതിന് മുന്നേ വിശപ്പ് പേടിയെ തോല്പിച്ചു.ഒരു പേരയ്ക്കയെടുത്ത് തിന്നുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ  കയ്ക്കും കാലിനുമൊക്കെ ജീവൻ വന്നു.മൊത്തം ഒന്ന് ചുറ്റി നടന്നു. മതിലിനടയ്ക്ക് പാമ്പിന്റെ പൊത്തും ഒക്കെ കണ്ട് പുതിയ മൺകൂനയ്ക്ക് അടുത്ത് ഒരു കല്ലേൽ ഇരുന്നു.

മരിക്കാനായിരുന്നിരിക്കില്ല പാട്, അന്ന് മരിക്കാതിരുന്നാൽ അടുത്ത ദിവസം മറ്റുള്ളവരുടെ മുഖത്തെങ്ങനെ നോക്കും എന്നാവും കരുതിയിരിക്കുക. അപമാനം, തോൽവി, നിരാശ, ഒറ്റപ്പെടുത്തിയതിലുള്ള വേദന മരണത്തിന്റെ ഒരു നിമിഷം എളുപ്പമായി തോന്നിയിട്ടുണ്ടാവും. അങ്ങനൊക്കെ ആലോചിച്ചപ്പോൾ പാവം തോന്നി,ശവക്കോട്ടയിലെ രണ്ട് മാർബിൾ കല്ലറകളിൽ ഒന്നുള്ള കുടുംബത്തിലെ പയ്യനാണ് ഒരു മതിലിനിപ്പുറത്ത്, ഓർമ്മകളിൽ പോലും ഒറ്റപെട്ടവനായി.

ഉച്ചബെല്ലടിക്കുന്നത് കേട്ട് ഒരു ശവംനാറി ചെടി പറിച്ച് തലയ്ക്കലെന്ന് തോന്നിയ ഭാഗത്ത് നട്ട്  മതിലേൽ പിടിച്ച് കയറുമ്പോൾ തോന്നിയത്,

ജീവിക്കാനാണ് ധൈര്യം വേണ്ടത്, കഷ്ടപ്പാടിലുടെ, വേദനകളിലുടെ, ഒറ്റപ്പെടലുകളിലൂടെ, ആത്മാഭിമാനത്തിന്റെ അരക്കില്ലങ്ങളിലൂടെ ഒക്കെ നടന്നാലും തലയുയർത്തി പിടിക്കാനാണ് ധൈര്യം വേണ്ടത്. അതിലും വലിയൊരു കളിയുണ്ടോ?

Thursday, August 03, 2017

രണ്ട് സ്ത്രീകളും ഒരു പുരുഷനും


സ്ത്രീ ഒന്ന്:
-------------------
ഇന്നത്തെ പോലെ ആയിരുന്നില്ല അന്ന്,
കണ്ണുകളും കത്തുകളും മാത്രമേ സംസാരിച്ചിരുന്നുള്ളൂ.
പ്രണയിച്ചു  എന്ന തെറ്റാണ് അവൾ ചെയ്തത്
അതും അന്യജാതിക്കാരനെ,
പിശാചിന്റെ പ്രലോഭനമാണ് ഓരോ പ്രണയവും എന്ന് വിശ്വസിച്ച മാതാപിതാക്കൾ
അവളെ ധ്യാനാലയങ്ങൾ തോറും മാറി മാറി കൊണ്ട് പോയി.
അവനെ മറക്കാൻ പ്രണയത്തിനെ മറക്കാൻ മരുന്നും മന്ത്രവുമൂതി
അവൾ മറന്നു, അവനെ, പ്രണയത്തിനെ, അവളെ തന്നെ
പിന്നെയെന്നോ ജീവച്ചച്ഛവമായ അവൾക്കവർ മറ്റൊരു കൂട്ട് തേടിക്കൊടുത്തു
മരിച്ച മീനിന്റെ കണ്ണുള്ള പെണ്ണിനെ ഒന്നുമറിയാത്തവൻ ഉപേക്ഷിച്ചു
കാലത്തിന് മുന്നേ നരച്ച മുടിയും മരിച്ച മനസ്സുമായി അവളിന്നും ജീവിച്ചിരുപ്പുണ്ട്

സ്ത്രീ രണ്ട്
---------------------
ഒരുപാട് ഒരുപാട് സ്നേഹിച്ചിരുന്നിരിക്കണം
അല്ലെങ്കിലെന്തിന്  പ്രണയം മറന്ന് അകന്ന് പോയവന്
അവൾ  പ്രാണൻ കൊണ്ട് ആട്ടോഗ്രാഫ് എഴുതിയത്
ഉതിരാതെ നിന്നു പോയ  കണ്ണുനീർ തുള്ളി പോലെ പക്ഷെ ജിവൻ പിടിച്ച് നിന്നു
പിന്നെ ഒരൊന്നര പതിറ്റാണ്ട് നിശ്വാസം പോലെ,
രാവിന്റെ അവസാനയാമത്തിൽ നിലാവ് മായും പോലെ അവൾ വിളറി മറഞ്ഞപ്പോൾ
മെഴുകുതിരി പോലെ ഉരുകി തീർന്ന ഒരമ്മയും ഒത്തിരി സ്നേഹിച്ചിരുന്ന ഒരച്ഛനും
കുറെ കണ്ണീരും മാത്രം ബാക്കി...
സ്വാർത്ഥ സ്നേഹം മാത്രമറിയുന്ന എന്റെ നെഞ്ചിന്റെ വിങ്ങലാണിന്നും  അവൾ

പുരുഷൻ ഒന്ന്:
------------------------
രാവിലെ കണ്ട ഡ്രൈവർ വെട്ടിയൊതുക്കിയ താടിയും
കഥയാഴമുള്ള കണ്ണുകളും ഉള്ള സുന്ദരനായിരുന്നു.
തിരക്ക് കുറഞ്ഞിട്ടും കല്യാണ മണ്ഡപം റോഡ് എടുക്കാഞ്ഞതെന്തേ
എന്ന ചോദ്യമായിരുന്നു തുടക്കം..
"അയ്യോ മാഡം, കാതലെ പത്തി മറ്റും പെസാതീങ്ക,
കാതലിലെ ഇന്ത വാഴ്കയേ  നാസമായിടിച്ച്...
എസ്.എസ്.എൽ.സി കഴിഞ്ഞ് സേലത്ത് നിന്ന്
ഡ്രസ് കമ്പനിയിൽ ട്രെയിനിങ്ങും കഴിഞ്ഞ് ഇവിടെത്തി
പത്ത് വര്ഷം കൊണ്ട് ട്രെയിനിയിൽ നിന്ന് മാസ്റ്റർ ടെയിലറും
സൂപ്പർ വൈസറും ആയി
ഒക്കെ അവൾ കാരണമായിരുന്നു, അത്ര മാത്രം സ്വപ്നങ്ങളാ കണ്ടത്,
അന്നത്തെ ബാംഗളൂരു സ്വർഗ്ഗമായിരുന്നു
അവളുടെ കല്യാണം നടന്നതീ ഹാളിലാ,
എട്ട് വർഷമായി ഇന്നും അതിന്റെ മുന്നിലൂടെ പോവാനാവുന്നില്ല
ചതിച്ചതല്ല, സർക്കാർ ജോലിയുള്ളവനെ പെണ്ണ് കൊടുക്കുവെന്ന
 അപ്പാവോടെ ധാർഷ്ട്യവും അമ്മയുടെ ആത്മഹത്യ ഭീഷണിയും
ഈ വണ്ടിക്കും എട്ട് വയസ്സാണ്, ഞങ്ങളിങ്ങനെ ഊരു ചുറ്റും,
ഒരു വിധം ഇന്ത്യ മുഴുവൻ ചുറ്റിയിട്ടുണ്ട്..
മൂന്ന് കുട്ടികളും ഒക്കെയായി അവൾ റാസിയായിരിക്കാ,
അപ്പടിയെ ഇറുക്കട്ടും..
അയാൾ പുറംകൈ കൊണ്ട് കണ്ണ് തുടയ്ക്കുന്നത് റിയർവ്യൂ മിററിലൂടെ ഞാൻ കണ്ടു 

Friday, July 21, 2017

പനിയെന്ന സമാധിക്കാലം..


ഓരോ പനിക്കാലവും ഒരു ശലഭപൂർവ്വ സമാധി അവസ്ഥയാണ്.. മനസ്സും ശരീരവും എന്ന പുഴുക്കൾ വിശക്കാതെ തിന്നും ഉറങ്ങാതെ ഉറങ്ങിയും അടിഞ്ഞ് കൂടിയ  പീഡകൾ ഉരുകിയൊലിച്ച് പോവാൻ ഒരു കൊക്കൂൺ കാലം.

പനിയോർമ്മകൾ പലതാണ്, രണ്ട് ദിവസം കരുതൽ കൂട്ടിയൊഴിച്ച പൊടിയരിക്കഞ്ഞിയും ഇഞ്ചിക്കറിയും മാത്രം കുടിച്ച് വീണ്ടും ഉറങ്ങി എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ പോയിരുന്ന പനികൾ, പനിച്ചൂടിൽ വഴിയിലെ കുരിശടിച്ചോട്ടിലിരിന്നപ്പോൾ താഴെ ആകാശവും മുകളിൽ ഭൂമിയുമാണെന്ന് തോന്നിച്ച ഭ്രാന്തൻ പനികൾ, തണുത്ത ബണ്ണ് ചൂട് വെള്ളത്തിൽ കുതിർത്ത് കഴിച്ച് വിയർത്തു പനിച്ചിരുന്ന ചൂടൻ പനികൾ, അങ്ങനെയങ്ങനെ..

പക്ഷെ, പനി എന്ന സമാധിക്കും ഋതുക്കളെ പോലെ, മരണത്തിനെ പോലെ, ഉറക്കത്തിനെ പോലെ ഒരു താളമുണ്ട്, ചെറിയ ചൂടായി, ഉള്ളിൽ നിന്ന് ഉയരുന്ന ഒരു വിറയലായി ഒരു സുഖമുള്ള അവസ്ഥതയായി തുടങ്ങും, ഒരു ദിവസം മുഴുവൻ തോട്ടിലെ വെള്ളത്തിൽ തലമാത്രം കല്ലിൽ ഉയത്തി വച്ച് കിടന്ന് വൈകുന്നേരമാവുമ്പോൾ ശരീരത്തിന് രണ്ടിരട്ടി ഭാരം കൂടിയെന്ന് തോന്നിച്ച വേനൽ ദിവസങ്ങളിലെ പോലെ ശരീരം പ്രത്യേകിച്ച് തല  ഭൂഗുരുത്വാകർഷണത്തിന് കൂടുതൽ അടിമപ്പെടും, കോടമഞ്ഞിന്റെ തണുപ്പ് കാലുകളിലും, പുക മഞ്ഞിന്റെ നീറ്റൽ കണ്ണിലും നിറയും.

പിന്നെ ഒരിടവേളയിൽ രാവിന്റെയും പകലിന്റെയും എല്ലാ നിയമങ്ങളേയും കാറ്റിൽ പറത്തി മനസ്സും ശരീരവും ഒരു യാത്ര തുടങ്ങും, വെള്ളിടികൾ വെട്ടുന്ന ആകാശങ്ങളിലൂടെ, മഴ പെയ്ത് തെന്നി വീഴുന്ന പായൽ ചരിവുകളിലൂടെ, പഴയ സ്കൂളിന്റെ വാതിലുകളില്ലാത്ത മുറികളിലൂടെ, തലയറ്റ് പോയ ഒരു അണ്ണാന്റെ തുറന്ന കണ്ണുകൾ, സിൽവിയ പ്ളാത്തിന്റെ വേദനിക്കുന്ന കവിതകൾ, കാട്ടിലേയ്ക്കിറങ്ങിയിറങ്ങി പോവുന്ന ഒരിടവഴി, വരികളോർക്കാത്ത ഒരു പാട്ടിന്റെ ഈണം, വെള്ളി നിറമുള്ള ഒരു തിലോപ്പിയ മീനിന്റെ വയറ്റിനുള്ളിൽ ഒരു സ്ഫടികപ്പാത്രത്തിലെന്നവണ്ണം കാണാനാവുന്ന ഒരു കുഞ്ഞ് മീൻ. അതിനെ കാണാനായി വെള്ളത്തിലേയ്ക്കിറങ്ങുമ്പോൾ കുത്തിക്കയറുന്ന തണുപ്പിന്റെ സൂചികൾ, കമ്പിളി പുതപ്പിന്റെ ചൂടിനും മാറ്റാനാവാത്ത ഒരു വിറയൽ ഉടലിൽ പടരും.. വിശപ്പ് പോലും തോറ്റ് പോവുന്ന പനിയുടെ സമാധിക്കൂടുകൾ.

ദിവസങ്ങളുടെ സ്വപ്നജല്പങ്ങൾക്കൊടുവിൽ ഒരു നേർത്ത വെയിൽ നാളം പോലെ പ്രകാശം, വിയർപ്പ്മണികൾ പൊടിയുന്ന നെറ്റിക്കും നെഞ്ചിനും ആറടി മണ്ണിൽ നിന്നുയർന്ന് വന്ന ലാഘവത്വം. ശാന്തമായ ജലോപരിതലം പോലെ നിശ്ചലമായ മനസ്സ്. തിരിച്ചെത്തുന്ന വിശപ്പും ദാഹവും, പ്രാണൻ സമാധിയുടെ ഒരു പടിയോളം ചെന്ന് തിരിച്ചെത്തിയ പോലെ..

ഘടികാരത്തിന്റെ സൂചികളിൽ കെട്ടിയ നൂലിന്റെ അറ്റത്തെ കുരുക്കുകളിൽ തോല്പാവകളെ പോലെ നീങ്ങുമ്പോൾ, നീരാവിയുടെ പൊള്ളലിൽ തലയിലെ പുകമഞ്ഞുരുക്കുമ്പോൾ, വെളുത്ത ഗുളികയൊന്ന് വിഴുങ്ങി പനിയുടെ ആദ്യ സ്പർശത്തെ തട്ടി മാറ്റുമ്പോൾ, ‘നിന്നെ ഞാനൊരു പൂമ്പാറ്റയാക്കിയേനെ“ എന്ന നൊവുന്ന പരിഭവവുമായി പീഡകളുടെ പുഴുക്കാലം തുടരാനനുവധിച്ച് പനി പിന്മാറുന്നു, വിളിക്കാതെ ഇനിയുമെത്താൻ അധികാരമുള്ള അതിഥിയെ പോലെ..

Thursday, June 08, 2017

രാധയും മീരയും


ഇതീതെരുവോരത്തെയാദ്യത്തെ വീട്-
ഇവിടെയാണിപ്പോൾ വൃന്ദാവനത്തിലെ രാധ,
കേൾക്കയില്ലവളുടെ പാട്ടിലൊട്ടുമേ വിരഹം-
കാത്തിരിക്കയല്ലല്ലോ അവളിന്നിപ്പോളാരെയും..

പ്രണയമാണവളുടെ വാക്കുകളിലൊക്കെയും-
പഴന്തുണികെട്ടാമൊരു മതിഭ്രമക്കാരിയായ് തോന്നിലും,
രാസലീലകൾ പകർന്നാടി തളർന്നയവളുടെ മേനിയിന്ന്-
രാഗമോഹങ്ങളറിയാതെ നിലാവുതിരാത്ത രാത്രിയായി...

ഇവിടെ കിട്ടുമതിരില്ലാ പ്രണയത്തിൻ കാട്ടുതേൻ മധുരം-
ഇല്ലതിനൊട്ടുമേ പ്രിയമിന്നെവിടെയും, കുറയേണ്ട ഗതിവേഗമൊട്ടും,
മേനിതുടിപ്പിന്റെ ചൂടിൽ കുറുകുന്ന വിരഹത്തിൻ ഗീഥികൾ-
മാത്രമാണാവശ്യമെങ്കിൽ നടക്കാമീ തെരുവിന്റെയങ്ങേക്കരയോളം..

അങ്ങൊരറ്റത്തായവസാനമായി കാണുന്നതത്ര-
അനുപമസുന്ദരിയെന്നറിയുന്ന ഭക്തയാം മീര,
വിരഹാദ്രമാണവളുടെ ഗാനങ്ങളൊക്കെയും-
വിണ്ടുകീറുന്ന നെഞ്ചകങ്ങൾ തുടിക്കുന്ന പോൽ...

വെണ്ണക്കൽ ശില്പമാണവളഴകിന്റെ കോവിൽ-
വെണ്ണതോൽക്കും പോൽ മൃദലമാ സ്വരത്തിൻ ഗതി,
എന്നുമെപ്പോഴും തിരക്കാണവിടെ, കവിതയിൽ പ്രണയം പൂക്കവെ-
എങ്കിലുമല്പമഴക് കൂടുതലാ സ്നിഗ്ധമാമുടലിന്ന് തന്നെ..!!




Sunday, June 04, 2017

ചിറകുകൾ മുളയ്ക്കുന്ന കാലം.


ശോഭയുടെ മൂന്നാമത്തെ പണി വീടാണ് എസ്തേറിന്റേത്. ഓടികിതച്ച് അവിടെത്തുമ്പോഴേയ്ക്കും പതിനൊന്ന് മണിയാവും. എസ്തേറൊന്നും പറയാറില്ലെങ്കിലും ആ സമയം കൊണ്ട് ഉണരുമ്പോൾ മുതൽ കാലിയായി ഓടുന്ന വയർ ശോഭയെ തളർത്തിയിരിക്കും.

എസ്തേറിനെ കാണുമ്പോഴൊക്കെ കഴുത്തിൽ ചിറകില്ലാത്ത കഴുകനെ ആണ് ഓർമ്മ വരുക. താഴ്ന്ന ചില്ലകളിൽ കൂനികൂടി തലതാഴ്ത്തി കണ്ണുകൾ പാതിയടഞ്ഞ് ഇരിക്കുന്നവ, പക്ഷേ അതിന്റെ കഴുത്തിലെ പേശികളുടെ ബലം കാണുമ്പോൾ അവ ഓരോ അനക്കവും അറിയുന്നുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലാവും. ആഭരണങ്ങളൊഴിഞ്ഞ കാതും കഴുത്തും വീതിയേറിയ നെറ്റിത്തടവും നേർത്ത നീണ്ട തലമുടിയും, പക്ഷേ എല്ലാറ്റിനേയും നിക്ഷ്പ്രഭമാക്കുന്നത് കൂർത്ത കണ്ണുകളാണ്. പാതിയടഞ്ഞിരുന്നാലും ആ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ഒന്നും രക്ഷപെടില്ലെന്ന് ശോഭ പലവട്ടം കണ്ടറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.

“ഇന്നും താമസിച്ചു.“ സ്വന്തം കയ്യിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന താക്കോലിട്ട് കതക് തുറന്നയുടനെ അശരീരി പോലെ അവരുടെ ശബ്ദം കേട്ട് ശോഭ ഒന്നറച്ചു. താമസിച്ച് വരുന്നതിൽ പ്രത്യേകിച്ച് പരാതി ഉണ്ടായിട്ടല്ല ആ പറച്ചിൽ എന്നറിയാം, ക്ളോക്കിലെ സൂചി സമയം തെറ്റി സഞ്ചരിക്കുമ്പോഴുള്ള അസ്വസ്ഥ എന്നവർ തന്നെ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.

ബാത്ത് റൂമിൽ നിന്ന് ശരീരം വൃത്തിയാക്കി ശോഭ ധൃതിയിൽ അടുക്കളയിൽ കയറി, ഇന്നലെയുണ്ടാക്കിയ ചപ്പാത്തിയും കറിയും അത് പോലെ തന്നെ ഇരിക്കുന്നു, അതിനർത്ഥം ഇന്നലെ രാത്രിയും ഉറങ്ങിയിട്ടില്ല എന്ന് തന്നെ. ഉറങ്ങാത്ത രാത്രികളും ഉറക്കത്തിന്റെയും ഉണർവ്വിന്റെയും ഇടവേളകൾ നിറഞ്ഞ പകലുകളുമാണ് എസ്തേറിന്റെ ജീവിതമെന്ന് വന്ന കാലം മുതൽ അവൾ കാണുന്നതാണ്.

ശോഭ തിരക്കിട്ട് ചപ്പാത്തിയും കിഴങ്ങ് കറിയും ചൂടാക്കി എസ്തേറിന്റെ മുന്നിൽ വച്ചു. “എനിക്ക് വേണ്ട, നീ കഴിച്ചോളൂ, ഞാൻ ഉറങ്ങാൻ പോവുകയാണ്“ പാതി കണ്ണടച്ചിരുന്ന് തന്നെ എസ്തേർ പറഞ്ഞു.

അതിനർത്ഥം ഇന്ന് നേരത്തെ ഗുളിക കഴിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നാണ്, ഉറങ്ങാത്ത രാത്രികളെ തുടർന്നെത്തുന്ന പകലുകളിൽ ഈ പാതിയുറക്കത്തിന് കൂട്ടുപിടിക്കുന്ന ആ വെള്ള ഗുളികകളുടെ കുപ്പി മേശപ്പുറത്ത് തന്നെ സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നത് ശോഭയ്ക്കറിയാം. ആ മയക്കത്തിൽ ഒരു ദിവസം മുഴുവൻ ചിലപ്പോൾ ഈ ഇരുപ്പ് ഇരുന്നെന്നും വരും. ഒരിക്കൽ ഭർത്താവിന്റെ അടി കൊണ്ട് ചതഞ്ഞ മുഖവുമായി വന്ന്, നീയാ ഗുളിക എട്ട് പത്തെണ്ണം പൊടിച്ച് ചോറിലിട്ട് കൊടുക്ക് എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് അത് ഉറക്കഗുളികളാണ് എന്ന് മനസ്സിലായത്. മരണത്തിന് കാവലിരിക്കുന്ന കഴുകന്റെ ഭാവം തന്നെയായിരുന്നു അന്നും അവർക്ക്.

വയറിന്റെ കാളൽ അടങ്ങിയതും ശോഭ തന്റെ ജോലി തുടങ്ങി. എട്ടു വീടുകളിൽ പണിയെടുക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അവളെ പറ്റി എന്തെങ്കിലും പറയുന്നത് എസ്തേറിനോട് മാത്രമാണ്, പലപ്പോഴും അവരത് കേൾക്കുന്നുണ്ടൊ എന്ന് പോലും അറിയില്ല, എന്നാലും ആ സംസാരം ശോഭയ്ക്ക് ഒരാശ്വാസമായിരുന്നു. ഒരാൾക്ക് താമസിക്കാൻ നാല് മുറികളുള്ള ഈ വീടെന്തിന് എന്നവൾ എപ്പോഴും ചിന്തിക്കും, അതിൽ തന്നെ ഏറ്റവും ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നത് ഈ സോഫ മാത്രമാണ്.

“ഉങ്കളുക്ക് കല്യാണമാവലെയാ?“ എന്നോ വീണു കിട്ടിയ ധൈര്യത്തിൽ ചോദിച്ചതിന്റെ ഉത്തരം കല്യാണം കഴിക്കുന്നവർക്കും അവരുടെ തലമുറയ്ക്കും കൊടുക്കാൻ എന്റെ കയ്യിൽ ഒന്നുമില്ല എന്നതായിരുന്നു എന്ന് ശോഭ ഓർക്കുന്നുണ്ട്. അതിനർത്ഥം മനസ്സിലായില്ലെങ്കിലും അവർക്ക് ആരെയും തന്നെക്കാളധികം സ്നേഹിക്കനാവില്ല എന്നവൾക്ക് തോന്നിയിരുന്നു.

ശോഭയുടെ കാല്പാദങ്ങളുടെ താളം, ദൂര വ്യതിയാനങ്ങൾ ഒക്കെ എസ്തേറിന് പണ്ട് മനഃപാഠമാക്കിയ ഗുണനപട്ടിക പോലെ കാണാപാഠമാണ്. ഭർത്താവുമായി തല്ലിട്ട് വരുന്ന ദിവസങ്ങളിൽ കാലടിവയ്പുകൾ കനത്തിരിക്കും, വാടക, ചിട്ടി കടം പറയേണ്ട ദിവസങ്ങളിൽ കാലടിവീഴ്ചകൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു തിരക്കായിരിക്കും, ജീവിതം ഓടിത്തീർക്കാനാവും എന്നവൾ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത് പോലെ, ഇന്ന് പക്ഷേ തളർന്ന പാദപതന ശബ്ദം മാത്രം, നിവൃത്തിയില്ലാതെ നടക്കേണ്ടി വരുമ്പോൾ നടക്കുന്നത് പോലെ. ഉറക്കഗുളികയുടെ തളർച്ചയ്ക്ക് മേലെയും ഡാറ്റാ അനാലിസിസ് നടത്തുന്ന മനസ്സിനെ ഓർത്ത് എസ്തേർ നെടുവീർപ്പിട്ടു.

“നളിനി എപ്പടിയിറുക്കാ?“ ഒരു നിമിഷം കാല്പെരുക്കങ്ങൾ നിലച്ചു, അവളെടുത്ത ദീർഘനിശ്വാസത്തിൽ ഒന്നിലധികം ജന്മങ്ങൾക്കാവശ്യമായ ജീവവായു തേടുന്നത് പോലെ തോന്നി.

“ആപ്പറേഷൻ മുടിഞ്ച് രണ്ട് വാരം താനെ ആവുത്, പൊഴച്ചിടുന്ന് താൻ ഡാക്റ്റർ സൊല്ലറാങ്ക..“

സ്വന്തം ശബ്ദത്തിൽ നിന്ന് പുറത്ത് വന്ന വാക്കുകളിൽ ശോഭയ്ക്ക് പോലും വിശ്വാസം തോന്നിയില്ല. കാതൽ കല്യാണത്തിൽ ആകെ കിട്ടിയ സമ്മാനം, ഹൃദയത്തിൽ തുള വീണ ഒരു പെൺകുട്ടി. ആദ്യമാദ്യം ആശുപത്രിയിൽ കൊണ്ട് പോവാനും ചികിത്സയ്ക്കും അയാൾ പൈസ തരുമായിരുന്നു, പിന്നെ പിന്നെ അശുഭം പിടിച്ച ജന്മം ചികിത്സിച്ച് നന്നാക്കിയെടുക്കുന്നതിലും നല്ലത് ജീവിക്കുന്നിടത്തോളം ജീവിക്കട്ടെ എന്നായി. അതിരാവിലെ അഞ്ചരമണി മുതൽ വീട് പണി ചെയ്തും കടം വാങ്ങിയും ഉണ്ടാക്കിയ രണ്ട് ലക്ഷം രൂപയിൽ അവളുടെ ഓപ്പറേഷൻ നടത്തുമ്പോൾ അയാൾ ഒരിക്കലും അരികിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

ശോഭയുടെ നിന്ന് പോയ കാലടി ശബ്ദങ്ങളിൽ അവളുടെ പ്രതീക്ഷയില്ലായ്മയുടെ നിസ്സഹായത അളന്നെടുക്കുകയായിരുന്നു എസ്തേർ. അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ ഹൃദയത്തിന് തുള വീണ പെൺകുട്ടി അവരുടെ സമൂഹത്തിന് ഒരു ഭാരമാണ്. ശബ്ദമില്ലാതെ നീങ്ങുന്ന കാലടികൾ അവളെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥയാക്കി. മനസ് വീണ്ടും മറ്റേതോ കുരുക്കഴിക്കാൻ പോയി.

നിശബ്ദതയിൽ ശോഭയുടെ മൊബൈൽ വല്ലാത്തൊരു വിള്ളലാണ് ഉണ്ടാക്കിയത്, ഉറക്കത്തിന്റെ വെള്ളി നൂലിഴകൾ ഇഴപൊട്ടിയെന്ന പോലെ അകന്ന് പോയി. അങ്ങേതലയ്ക്കലിൽ നിന്ന് കേൾക്കുന്ന അലമുറകളിൽ നിന്ന് നളിനിയെ അവളുടെ അപ്പാ തള്ളിയിട്ടെന്നും അവൾ അനങ്ങുന്നില്ലെന്നും എസ്തേറിന്റെ കാതുകൾ പിടിച്ചെടുത്തു, ഒന്നൊതുക്കി വച്ച് ഇറങ്ങിയോടിയ ശോഭയ്ക്ക് പിന്നാലെ പോവണമെന്ന് തോന്നിയെങ്കിലും ഒരു ഗുളികയും കൂടി വിഴുങ്ങി എസ്തേർ സോഫയിലേയ്ക്ക് ചാഞ്ഞു.

മൂടികിടക്കുന്ന ആകാശത്തിന് ചുവട്ടിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ ശോഭയുടെ മനസ്സ് അസാധാരണമാം വിധം ശാന്തമായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ് പോയ മൂന്ന് ദിവസങ്ങളിൽ ഒരു ജന്മം ജിവിച്ചു തീർന്ന പൊലെ അവൾക്ക് തോന്നി. ബോധം തെളിയാത്ത കുഞ്ഞിനേയും തോളത്തിട്ട് ആശുപത്രിയിലേയ്ക്ക് ഓടിയത്, എമർജൻസിയിലെ ബില്ലിൽ നിന്ന് കണ്ണെടുക്കാനാവാതെ ശ്വാസം മുട്ടി നിന്ന് പോയത്, ഒരു കഴുകന്റെ നിഴൽ പോലെ എസ്തേറിനെ കണ്ടത്, അവരുടെ കണിശ വിരലുകളിൽ എണ്ണയിട്ട് മിനുക്കിയ മെഷീനുകൾ പോലെ ആശുപത്രിയിലെ സംവിധാനങ്ങൾ നളിനിയെ പരിചരിച്ചത് ഒക്കെ..

മൂന്നാം ദിവസം കണ്ണ് തുറന്ന കുട്ടിയെ നോക്കാൻ ഇനി ഒരാൾ മതിയെന്ന് ഡോക്റ്റർ പറഞ്ഞപ്പോൾ, നീ പൊയ്ക്കോളൂ എന്ന് എസ്തേർ നളിനിയോട് പറഞ്ഞു. മൂന്ന് ദിവസവും അവരവിടെ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നവൾ ഓർത്തത് തന്നെ അപ്പൊഴാണ്.
ശോഭ പോയത് എസ്തേറിന്റെ വീട്ടിലേയ്ക്ക് ആയിരുന്നു.

രണ്ടാമത്തെ ഗുളിക വിഴുങ്ങിയിട്ടും ഉറക്കം കണ്ണിൽ മുള്ള് പോലെ കുത്തുന്നതല്ലാതെ ഉറങ്ങാനാവുന്നില്ലെന്ന് തോന്നിയപ്പൊഴാണ് എസ്തേർ എഴുന്നേൽക്കാൻ തീരുമാനിച്ചത്. ക്ളോക്കിന്റെ ചലനം ബലം കുറഞ്ഞ ഒരു ഹൃദയത്തിന്റെ മിടിപ്പിനെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. വണ്ടിയുടെ ചാവിയുമെടുത്ത് പുറത്തേയ്ക്കിറങ്ങുമ്പോൾ കണക്കിന്റെ അളന്ന് കുറിക്കലുകൾ അവർ മനഃപൂർവ്വം മറക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. വെയിലിന്റെ ചൂട് കണ്ണിൽ തീ കോരിയിടുന്നത് പോലെ.. ആശുപത്രി കിടയ്ക്കരുകിലെ രണ്ടു രാത്രികളിൽ ആദ്യമായി എസ്തേറിന് ഉറക്കം വന്നു, പകലുകളിൽ ഗുളികകൾ മറന്നു.

അവധിയെടുത്ത ദിവസങ്ങളെ പറ്റിയുള്ള പരാതികൾ മിണ്ടാതെ കേട്ട് ശോഭ ഓരോ വീടുകളിലേയും പണി തീർത്തു. ഏസ്തേറിന്റെ വീട് എന്നത്തേയും പോലെ നിശബ്ദമായിരുന്നു, ശൂന്യവും. എല്ലാ ജോലികളും തീർത്ത് ഇറങ്ങുമ്പോൾ വെളുത്ത ഗുളികകളുടെ കുപ്പി കൂടി അവൾ കയ്യിലെടുത്തു.

എവിടെ നിന്ന് എത്തിയെന്നറിയാതെ തൂവെള്ള ചോറും രസവും കത്രിക്കാ പൊരിയലും കൂട്ടി അയാൾ കഴിക്കുന്നത് അവൾ നോക്കി നിന്നു. കുട്ടിയെവിടെ എന്നയാൾ അന്വേഷിക്കില്ല എന്നവൾക്കറിയാമായിരുന്നു, എങ്കിലും ഉറങ്ങുന്നതിന് മുൻപ് ഒന്ന് ചോദിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ എന്നവൾ ആശിച്ചു.

മൂന്ന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് സൂര്യൻ ഉദിക്കാൻ തുടങ്ങുന്ന ഒരു പ്രഭാതത്തിൽ മറ്റൊരു നഗരത്തിൽ കൂട് കൂട്ടാൻ പോവുന്ന സ്വർഗ്ഗം തിരഞ്ഞ് യാത്ര തിരിക്കുമ്പോൾ കയ്യിൽ കരുതിയിരുന്ന അച്ഛനമ്മമാരുടെ പഴകിയ ഒരു ഫോട്ടോയും ചേലയും ഒക്കെ ഒന്ന് ചിക്കി തിരഞ്ഞു.

വെയിൽ ചാഞ്ഞ് തുടങ്ങിയിരുന്നു, ഒരു ചെറിയ പ്ളാസ്റ്റിക്ക് കവറുമായി അവൾ പുറപ്പെട്ടു, അയാൾ ചിറക് കുഴഞ്ഞ് ഉറങ്ങിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു, വായിൽ നിന്നിറങ്ങിയ പത സാരിതലപ്പ് കൊണ്ട് തുടച്ച് മാറ്റുമ്പോൾ അവൾക്ക് സഹതാപം തോന്നി.

ആശുപത്രിയിൽ എസ്തേർ നളിനിക്ക് സൂപ്പ് കൊടുക്കുകയായിരുന്നു..അവരുടെ കഴുകൻ കഴുത്തിൽ തൂവലുകൾ കിളിർത്ത് ഒരു തള്ളപക്ഷിയേ പോലെ തോന്നിക്കുന്നുവെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി.

അവരരിയാതെ ഒട്ടൊന്ന് നിന്ന് പടിയിറങ്ങുമ്പോൾ മഴ കുതിർന്ന പക്ഷി വെയിലിലേയ്ക്ക് ചിറക് കുടയുന്നത് പോലെ അവൾ നിവർന്ന് നിന്നു.

പിന്നെ നടന്നകന്നു.. 

Tuesday, May 30, 2017

പെരുമഴക്കാലത്തിന് ശേഷം..



ദൂരത്തിന്റെയും ശക്തികുറഞ്ഞ വൈഫൈയുടേയും മുറിപാടുകളിൽ അമർന്ന അവളുടെ നേർത്ത ശബ്ദത്തിൽ പണ്ടെപ്പോഴും കേട്ടിരുന്ന കൊലുസ്സിന്റെ കിലുങ്ങളുടെ താളത്തിൽ ചിതറിയൊഴുകുന്ന കാട്ടരുവിയുടെ കിലുക്കമില്ലായിരുന്നു....പകരം സമതലങ്ങളിലേയ്ക്ക് ഒഴുകി സമാധാനം നേടിയ ഒരു പുഴയുടെ ശാന്തത..

“ഓർക്കുന്നുണ്ടോ വാർഡന്റെ സാരോപദേശങ്ങൾ..?“

“ഇയാൾടെ റൂമിലേയ്ക്ക് കുട്ടികൾ പോവാൻ പാടില്ലാന്ന് നിന്നോട് പല വട്ടം പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ?“

“ഉവ്വ്..“

“ഇനിയൊരിക്കൽ കൂടി,.....പിന്നെയീ ഹോസ്റ്റലിൽ താമസിക്കാമെന്ന് കരുതണ്ട.. “

മൂക്കത്തേയ്ക്കൂർന്നിറങ്ങിയ കണ്ണട കയറ്റി വച്ച് ആലപ്പുഴക്കാരി ശാരദ വാർഡൻ അവസാനമില്ലാത്ത അവസാന വാർണിങ്ങ് കൊടുത്തു.

“തന്നോടും കൂടിയാ പറയുന്നത്, മിണ്ടാൻ പോലും വിടാൻ പാടില്ല കുട്ടികളെ എന്നാണ് നിർദ്ദേശം. എങ്ങനെയെങ്കിലും പഠിച്ച് ജയിച്ച് പൊയ്ക്കൂടെ?“

ചീത്ത കേൾക്കുമ്പോഴും മനുവിന്റെ കണ്ണിൽ പൂത്തിരി കത്തുന്നത് പോലെ മിന്നുന്ന കുസൃതി കണ്ട് എനിക്ക് ചിരിയാണ് വന്നത്. ഇവളാണ് എന്റെ നിർബന്ധിത വനവാസത്തിലെ ആദ്യ കടന്ന് കയറ്റക്കാരി, കാലിൽ കാറ്റിന്റെ ചിലങ്ക കെട്ടിയവൾ, കാട്ടരുവി പോലെ ചിരിക്കുകയും ചിതറുകയും ചെയ്യുന്നവൾ..

“എന്താണ് മാഡം ചൂടിൽ? “

സൂപ്പറിന്ററ്റ് ഓഫ് പോലീസ് പ്രമീള മാഡത്തിനെ കണ്ടപ്പോൾ വാർഡൻ ഒന്നടങ്ങി.

“എന്ത് പറയാനാ സാറേ, കോളേജ് കുട്ടികളെ വർക്കിങ്ങ് വുമൺസ് ഫോസ്റ്റലിൽ നിർത്താൻ പാടില്ലാന്ന് പറഞ്ഞാൽ ആര് കേൾക്കാൻ എന്നിട്ട് അവരുടെ പിന്നാലെ നടക്കാൻ നമ്മളും.“

“നിങ്ങളെന്തിന് പിന്നാലെ നടക്കണം, അവരുടെ കാര്യം നോക്കാൻ പ്രാപ്തിയായവർ തന്നെയാണല്ലോ അവർ“.. ഒരു ചിരിയോടെ കണ്ണിറുക്കി കാട്ടിയിട്ട് അവർ റൂമിലേയ്ക്ക് നടന്നു.

“ഡൊ, താനൊരു പുസ്തകം ചോദിച്ചിരുന്നില്ലേ, അതെനിക്ക് കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്, റൂമിലേയ്ക്ക് വാ, തരാം..“

രക്ഷപെടാൻ കിട്ടിയ പഴുതിൽ വാർഡന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും ഊരി പോരുമ്പോൾ തീരാത്ത ഒരു തലവേദന പോലെ ഞങ്ങളെ നോക്കുന്ന അവരുടെ നോട്ടത്തിന്റെ ചൂട് അറിയാൻ പറ്റുന്നുണ്ടായിരുന്നു..

“എന്താടോ തന്റെ കവിതകളൊക്കെ മുരടിച്ച് പോയോ, വനവാസമാണ് കവിത എഴുതാൻ നല്ലത്, വാക്കുകൾക്ക് മൂർച്ചയുണ്ടാവും..“, പ്രമീള മാഡത്തിന്റെ കളിയാക്കലുകളിൽ പോലും പരുപരുത്ത ഒരു സ്നേഹത്തിന്റെ ഒരു ചൂടുണ്ടായിരുന്നു..

“എഴുതാം..“

“പ്രേമത്തെ പറ്റി എഴുതണം, കാണാതെ പോവുന്ന പ്രേമത്തെ പറ്റിയല്ല, യുദ്ധം ചെയ്ത് പിടിച്ചടക്കുന്ന, ആകാശവും അമ്പെയ്ത് വീഴ്ത്തുന്ന പ്രേമത്തെ പറ്റി...“, അതായിരുന്നു മനുവിന് പ്രണയം.. നിർത്താതെ അവൾ സംസാരിച്ചു കോണ്ടേയിരുന്നു, സ്വപ്നങ്ങളുടെ ലോകത്തേയ്ക്ക് നടത്താൻ പോവുന്ന ജൈത്രയാത്രകളെ പറ്റി.

“നിന്റെ ആഗ്രഹം പോലെ നടക്കട്ടെ..“ ചിരിച്ച് കൊണ്ട് റൂമിലേയ്ക്ക് പോവുമ്പോൾ ഒറ്റപ്പെടുന്ന നക്ഷത്രങ്ങളുടെ പ്രണയത്തെ കുറിച്ചുള്ള മടുപ്പിക്കുന്ന വരികളെ എന്റെ മനസ്സിൽ വന്നുള്ളൂ.

“പിന്നെ നീ എവിടെയായിരുന്നു?“

ഒഴുകി, ഒരുപാടൊരുപാട്, ചില പകലുകൾ രാത്രികളെക്കാളും ഇരുണ്ടതായിരുന്നു, ജനാലകൾ ഇല്ലാത്ത മുറികളിൽ, മേഘങ്ങളില്ലാത്ത രാത്രി ആകാശത്തെ എണ്ണിയാലൊടുങ്ങാത്ത നക്ഷത്രങ്ങളെ നോക്കി നമ്മൾ പറഞ്ഞ കഥകൾ ഞാൻ ഓർക്കുമായിരുന്നു, പ്രണയം പാലാഴി കടഞ്ഞപ്പോൾ ഉയർന്ന് വന്ന അമൃത് മാത്രമല്ല കാളകൂട വിഷവുമാകാം എന്ന് പറഞ്ഞ് രാവെളുക്കുവോളം തർക്കിച്ചതിന്റെ വിഫലതയോർത്ത് കരഞ്ഞിരുന്നു..

പിന്നെ പലായനത്തിന്റെ നാളുകളിൽ ഒറ്റപെട്ട ആ മുറിയും നിങ്ങളുടെ വനവാസവും എന്നും ഓർക്കുമായിരുന്നു, പുസ്തകങ്ങളെ കെട്ടിപിടിച്ചുറങ്ങാൻ പഠിച്ചത് അവിടുന്നായിരുന്നല്ലോ..

ശബ്ദമിടറിയത് ദൂരം കൊണ്ടാവുമെന്ന് കരുതുന്നു.

നിന്റെ കൊലുസ്സിന്റെ കിലുക്കങ്ങൾ, ഇന്നും ഓർമ്മയുണ്ട്....?

ശാന്തമായ സ്വരത്തിൽ നിറഞ്ഞ ചിരിക്ക് പുഴയിലെ ഓളങ്ങളുടെ ശബ്ദമില്ലായ്മയായിരുന്നു. ആ കൊലുസ്സിന്റെ മണികളൊക്കെ എന്നേ അടർന്നു, ഇന്ന് ലോകം നിശബ്ദമാണ്, ചീവീട് കരഞ്ഞ് നിർത്തുമ്പോൾ കാട്ടിലൊരു നിമിഷം നിറയുന്ന പരിപൂർണ്ണ നിശബ്ദത പോലെ..

പെരുമഴകൾ പെയ്തു തോരുമ്പോൾ തോന്നുന്ന ശാന്തത പോലെ..

Saturday, May 13, 2017

വീണ്ടെടുപ്പിന്റെ ആലിംഗനങ്ങൾ




"ഹേയ്.. ഇറ്റ് വാസ് നൈസ് സ്പീക്കിങ്ങ് റ്റു യൂ.."

"മീ റ്റൂ.."

"ഇഫ് യൂ വോണ്ട് മൈൻഡ്... ക്യാൻ ഐ ഹഗ് യൂ ഒൺസ്..."

"മീ...ഒഹ്..."

ഓർമ്മയിലെവിടെയോ ചിറക് വെട്ടിച്ചുരുക്കപ്പെട്ട ഒരു കിളി കുതറി പിടഞ്ഞു..
------------------------------
 “എന്നാലെഴുതിയത് വായിച്ചോ“

“ഞാൻ ഇനി മേലാൽ സഹപാഠികളായ ആൾകുട്ടികളെയോ പെൺകുട്ടികളെയോ കെട്ടിപിടിക്കുകയോ ഉപദ്രവിക്കുകയോ അധിക്ഷേപിക്കുകയോ ചെയ്യില്ല.“

“ഉറപ്പാണോ... ഇനി ഒരു പരാതി കിട്ടിയാൽ നിന്നെ നേരെ വീട്ടിൽ വിടും“

“മെക്കിട്ട് കേറാൻ വന്നാൽ ഇനിയും മറിച്ചിട്ടിടിക്കും“

കണ്ടൊ നീ, ഒന്നൂല്ലേലും ഒരു പെണ്ണല്ലേ, ഇതിനെ നീ എങ്ങനാ വളർത്തിയെടുക്കാൻ പോവുന്നത്?

“പിള്ളേരല്ലേ ടീച്ചറെ, അടിച്ചും കളിച്ചും വളരട്ടെ, അതല്ലേ നല്ലത്?“ പണ്ട് തന്നെയും പഠിപ്പിച്ചിരുന്ന ടീച്ചറെന്ന ബഹുമാനത്തിൽ അച്ഛൻ പറഞ്ഞു.

“കുളക്കോഴീന്ന് വിളിച്ചെന്ന് പറഞ്ഞ് മറിച്ചിട്ട് മൂക്കിലും വായിലും മണൽ കോരിയിടുക, കിളിക്കുഞ്ഞിനെ തിരിച്ചു വയ്ക്കാൻ ആൺകുട്ടിയെ കെട്ടിപിടിച്ച് വട്ടം കറക്കി അനുമോദിക്കുക, ഇവളേത് ലോകത്താണ് ജീവിക്കാൻ പോവുന്നത്. നമ്മുടെ നാടാണെന്ന് കൂടി ഓർത്താൽ നന്ന്..“

“ഇനി ആരെയും കെട്ടിപിടിച്ച് സന്തോഷം കാണിക്കാനൊന്നും പോവണ്ട കേട്ടോ, തല്ലണൊന്ന് തോന്നുന്നവരെ തല്ലിക്കോ, അത് പറഞ്ഞ് തീർക്കാൻ എളുപ്പമുള്ള വിഷയമാണ്“ സ്വയം വിശ്വസിക്കാത്ത നിയമങ്ങളെ തലമുറ പകർന്ന് പറഞ്ഞ് കൊടുക്കുമ്പോൾ അച്ഛന്റെ സ്വരത്തിലും ഒട്ടും ആത്മവിശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നില്ല..

അതിരുകൾ അറിയാതെ പറക്കാൻ കൊതിക്കുന്ന ഒരു ആത്മാവിന്റെ ചിറകുകൾ കെട്ടിയിടുന്ന ഓർമ്മകൾ അയാളെ വേട്ടയാടി.

----------------------

വിരലുകൾ മാത്രം തൊട്ടുള്ള പ്രണയം, ചുണ്ടുരുമ്മി പോവുന്ന ചുംബനങ്ങൾ, ചൂട് തേടുന്ന വിരലുകളുടെ സ്നേഹം, ഓരോ സ്പർശനങ്ങളും ഒളിച്ചു വയ്ക്കലുകളുടെ താക്കോൽ പഴുതുകളാണെന്ന തിരിച്ചറിവിലും, ഹൃദയം ഹൃദയത്തെ തിരിച്ചറിയുന്ന ഒരു ആലിംഗനത്തിന്റെ സുരക്ഷിതത്വം എല്ലാവരും തേടുന്നുണ്ടെന്നത് ഒരു നോവുന്ന കണ്ടുപിടിത്തമായിരുന്നു..

-----------------------------

“ജീനേ...“

സാധാരണ ഇത്രയും പേടിച്ച് വിളിക്കുക ചെന്നെയിലെ വലിയ ചിലന്തികളെ കാണുമ്പോഴാണ്, പക്ഷേ മറീന ബീച്ചിൽ ഇവളിത് എന്തിനെ കണ്ടാണ് പേടിച്ചത്?

രണ്ട് പ്ളേറ്റ് ബജ്ജിയും വാങ്ങി വരുമ്പോൾ, പ്രേതത്തിന്റെ കണ്ടെന്ന പോലെ മുത്തുലക്ഷി..

“ഈസ് ദിസ് യുവേഴ്സ്?“

അവരുടെ കയ്യിൽ മുത്തിന്റെ പേഴ്സ്..

“ഒഹ്ഹ്.. താങ്ക്യൂ..“

“നിങ്ങളവിടെ മറന്നിട്ട് പോരുന്നത് കണ്ടിരുന്നു..ഹോസ്റ്റൽ കുട്ടികളാണെന്ന് മനസ്സിലായി. പേഴ്സിൽ അധികമൊന്നും ഉണ്ടാവില്ലെന്നും.“

“സത്യം, അതിൽ പത്തിന്റെ നാലോ അഞ്ചോ നോട്ടും കുറച്ച് ഫോൺ നമ്പറും ഉണ്ടാവും..“ 

മുത്തിന്റെ വിളർച്ച അപ്പോഴും മാറിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല.

“ഷെയർ ചെയ്യുന്നോ?“ ജീൻ ബജ്ജി പ്ളേറ്റ് അവരുടെ നേരെ നീട്ടി.

“ഷുവർ“ , ബ്ളൗസിനുള്ളിലെ മുഴകൾക്ക് മേലെ തെറിച്ച് നിൽക്കുന്ന രോമങ്ങൾ, സ്ത്രൈണതയും പൗരുഷവും കലർന്ന മുഖത്തെ കുറ്റിരോമങ്ങൾ, എത്ര സ്വഭാവികമെന്ന് കരുതിയിട്ടും കണ്ണുകൾ തിരിച്ചു പോവുന്നത് അവരും ശ്രദ്ധിച്ചു.

വാട്ട് ഡു യു ഡൂ? നിന്നു പോയ സംസാരത്തിന്റെ തുടരാനെന്ന പോലെ ചോദിച്ചു.

കടൽ കളിയാക്കുമ്പോൾ ചിരിക്കുന്നത് പോലെ മുഴങ്ങുന്നതായിരുന്നു അവരുടെ ചിരി.

“വാട്ട് ഡൂ യൂ തിങ്ക്“ ?

ട്രാഫിക്ക് ജംഗ്ഷനുകളിൽ, തിരക്കിട്ട ടി-നഗർ റോഡിൽ ഉച്ചത്തിൽ രണ്ട് കയ്യും കൊട്ടി, സാരി തുമ്പ് മാറിൽ നിന്ന് മാറ്റിയിട്ട്, പൈസ കൊടുക്കാൻ പറയുന്ന അവർക്ക് പോലീസുകാർ പോലും ഒന്നും മിണ്ടാതെ കൊടുത്തൊഴിവാക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടുണ്ട്, പക്ഷേ അത് പറയാനുള്ള ധൈര്യം വന്നില്ല.

“ഭിക്ഷയല്ല, പകൽ ജോലി എങ്ങും കിട്ടാത്തത് കൊണ്ട് വീട്ടിൽ ഇരിക്കും, ഈ സമയത്ത് മരീനയിലുണ്ടാവും, ഇത് ഞങ്ങളുടെ സപ്പോർട്ട് ഗ്രൂപ്പാണ്. രാത്രി ടി-നഗറിലെ ഒരു ട്രാവൽ ഏജൻസിയിൽ രാത്രി മുഴുവൻ ജോലി ചെയ്യും. ഞാനൊരു ഗ്രാജ്വേറ്റ് ആണ്.“

ആണിനെയും പെണ്ണിനെയും കളം തിരിച്ച്, കവടി നിരത്തി വില്പനയ്ക് വയ്ക്കുന്ന ലോകത്തിന്റെ ആരും അംഗീകരിക്കാൻ ഇഷ്ടപെടാത്ത, ആരാലും ശ്രദ്ധിക്കപെടാത്ത ഒരു മൂന്നാം ലോകത്തിന്റെ തിരുമുറിവുകളുടെ കഥ കേൾക്കുകയായിരുന്നു ആ രാത്രി. ജനിക്കുമ്പോൾ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുന്നവർ മുതൽ തിരിച്ചറിവിൽ ഇറങ്ങി പോവുന്നവർ വരെ. ഭയപ്പെടുത്താനും അന്ധവിശ്വാസത്തിന്റെ പൈസ മുതലാക്കാനും ദിവസക്കൂലി വാങ്ങുന്നവർ. അപരിചിതത്വത്തിനെ അന്നമാക്കുന്നവർ. അവരെ സഹായിക്കാനും മാന്യമായൊരു ജീവിതമാർഗ്ഗമെങ്കിലും ഉണ്ടാക്കി കൊടുക്കാനുമായി ശ്രമപ്പെടുന്ന അവരുടെ തന്നെ സംഘടന.

ബാലാ, യാരത്? ബീറ്റ് പോലീസുകാർ ബീച്ച് ചുറ്റാനെത്തിയിരിക്കുന്നു..

“നമ്മൾ ലേറ്റായി,“ മുത്ത് ഓർമ്മിപ്പിച്ചു..

“നമ്മ പസങ്ക സാർ“..

“ബദ്രമാ പോവ സൊല്ല്“

“ശരി വീണ്ടും കാണാം..“ യാത്ര പറഞ്ഞ് പിരിയുമ്പോൾ ഔപചാരികതയുടെ മുഖം മൂടിയല്ല, ഏതോ അദൃശ്യ സൗഹൃദത്തിന്റെ വെളിച്ചമാണ് ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞ് നിന്നത്..

“ഇഫ് യൂ വോണ്ട് മൈൻഡ്... ക്യാൻ ഐ ഹഗ് യൂ ഒൺസ്...“

രണ്ട് കയ്യും വിടർത്തി ഹൃദയത്തൊട് ചേർക്കുമ്പോൾ തോലിനോട് തോലുരുമ്മുന്ന അമ്പരപ്പല്ല, ആത്മാവ് നിറഞ്ഞ് തുളുമ്പുന്ന ഒരു സന്തോഷം. ആണും പെണ്ണുമല്ലാത്ത ദൈവത്തിനെ തൊടുമ്പോൾ നീങ്ങി പോയ അജ്ഞാനത്തിന്റെ ഇരുട്ട് പോലെ.

തിരിച്ചറിവുകൾക്ക് സാക്ഷിയായി കടൽ എപ്പൊഴുമെന്ന പോലെ ആയിരം കൈകൾ കൊണ്ട് കരയെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു..